Poezja metafizyczna
W baroku rozpoczęła się kształtować poezja metafizyczna. Porzucono bowiem dawne wzorce estetyczne, które cechował umiar. Utwory liryczne tworzone w baroku nie posiadają tej cechy. Cechuje je natomiast dynamizm i aktywizm, podobnie jak sztukę tego okresu. Zawierają liczne deformacje językowe. Są bardzo nieregularne, co również odróżnia je od renesansowej poezji. Poeci starali się przedstawiać w utworach uniwersalne prawdy i problemy. Interesowało ich wszystko, co wykracza po za to, co fizyczne. Właśnie stąd wzięła się nazwa poezji. Ten, kto czytał utwory poetów baroku, zapewne dostrzegł to, że zaskakują czytelnika. Aby uzyskać ten jakże pożądany efekt, docierano do wcześniej już wspomnianych prawd na drodze skojarzeń, zaczynając od niezwykle prostych, oczywistych rzeczy otaczających nas w codziennym życiu.